فریمور روی برد است. این صفحه شما را از اینجا به یک روتر کارآمد با کاربر و — اگر بخواهید — تونل پروکسی می‌رساند.
برد را از کامپیوتر جدا کنید و به آن برق بدهید — شارژر گوشی، پاوربانک، پورت USB، هر چیزی که ۵ ولت بدهد. حدود ده ثانیه صبر کنید.
روی گوشی یا لپ‌تاپ دنبال شبکه‌ی وای‌فای DRouter بگردید. تا وقتی رمز نگذاشته‌اید باز است، پس همین حالا هر کسی نزدیک باشد می‌تواند وصل شود. گذاشتن رمز قدم ۴ است و نباید زیاد صبر کند.
اگر ندیدید: شاید هنوز در حال بوت است، یا برق کافی نمی‌رسد. یک شارژر ارزان که زیر بار افت می‌کند باعث می‌شود ESP32 مدام ری‌استارت شود. قبل از اینکه فریمور را مقصر بدانید، منبع برق دیگری امتحان کنید.
به آدرس http://192.168.4.1/ بروید.
اغلب دستگاه‌ها http://drouter.local/ را هم قبول می‌کنند که راحت‌تر به یاد می‌ماند. اگر این نام باز نشد، از آدرس عددی استفاده کنید — بعضی نسخه‌های اندروید mDNS ندارند.
توجه کنید که http است نه https. پنل فقط روی هات‌اسپات محلی شما سرو می‌شود.
قدم اول — رمز مدیریت. هر چه اینجا بنویسید رمز این برد می‌شود. رمز پیش‌فرضی وجود ندارد و راه نفوذ پشتی هم نیست؛ یک برد تازه صرفاً اولین رمزی را که به آن بدهند می‌پذیرد. دقیقاً به همین دلیل باید این کار را قبل از رهاکردن هات‌اسپات باز انجام دهید.
قدم دوم — اینترنت. DRouter شبکه‌ها را اسکن و بر اساس قدرت سیگنال مرتب می‌کند. آن‌که باید به آن وصل شود را انتخاب و رمزش را وارد کنید. این همان شبکه‌ای است که بین همه‌ی دستگاه‌های هات‌اسپات پخش می‌شود.
قدم سوم — تمام. دستگاه‌ها همین حالا می‌توانند وصل شوند.
به Wi-Fi ← Hotspot بروید، رمزی دست‌کم ۸ کاراکتری بگذارید و ذخیره کنید. همه‌ی دستگاه‌های متصل لحظه‌ای قطع و دوباره وصل می‌شوند.
تا وقتی این کار را نکنید، هر کسی در محدوده می‌تواند از اینترنت شما استفاده کند و به پنل برسد.
Users را باز کنید. اگر دستگاهی وصل است، سریع‌ترین راه Dashboard است، جایی که هر دستگاه متصل یک دکمه‌ی Create account دارد که مک آن را خودش پر می‌کند.
هر حساب کاربری این‌ها را دارد:
| فیلد | کارش چیست |
|---|---|
| نام | برای خودتان. «گوشی علی»، «تلویزیون پذیرایی». |
| مک دستگاه | حساب را به دستگاه وصل می‌کند. بدون آن هیچ چیزی به حساب نوشته نمی‌شود. |
| محدودیت حجم | سقف به گیگابایت یا مگابایت. صفر یعنی نامحدود. |
| تاریخ انقضا | اختیاری. بعد از آن دسترسی قطع می‌شود. مناسب مهمان و مستأجر. |
| مسیر ترافیک | تونل پروکسی، مستقیم، یا مسدود — برای هر دستگاه جدا. |
| فعال | خاموش کنید تا بدون حذف حساب، دسترسی معلق شود. |
مک همان چیزی است که حساب را به یک دستگاه فیزیکی گره می‌زند. هر دستگاه وای‌فای‌داری یکی دارد و می‌توانید آن را در فهرست Dashboard ببینید.
یک نکته‌ی مهم: گوشی‌های امروزی مک خود را برای هر شبکه تصادفی می‌کنند. iOS به آن «Private Wi-Fi Address» و اندروید «randomised MAC» می‌گوید. آدرس بعد از تخصیص برای هات‌اسپات شما ثابت می‌ماند و شمارش درست کار می‌کند — ولی اگر کسی این تنظیم را عوض کند یا شبکه را «فراموش» کند، به‌عنوان یک دستگاه جدید با آدرس جدید ظاهر می‌شود. اگر سهمیه‌ی اندازه‌گیری‌شده می‌دهید، از کاربران بخواهید این گزینه را برای شبکه‌ی شما خاموش کنند.
Dashboard هر دستگاه متصل، نامش و قدرت سیگنالش را نشان می‌دهد. صفحه‌ی Users برای هر حساب یک نوار پرشونده دارد.
اعداد هر چند ثانیه به‌روز می‌شوند و شمرده‌شده‌اند نه نمونه‌برداری: هر بایت از رله‌ی روتر رد می‌شود، پس آنچه می‌بینید همان چیزی است که واقعاً جابه‌جا شده.
وقتی کسی به سقفش برسد، اتصالاتش بسته می‌شود و صفحات رمزنگاری‌نشده یک پیام کوتاه «حجم تمام شد» می‌گیرند. پنل برای او همچنان کار می‌کند — این عمدی است، چون پنل دقیقاً جایی است که آدم می‌رود تا بفهمد چرا اینترنتش قطع شده.
اگر فقط روتر با محدودیت حجم می‌خواهید، از این بخش بگذرید.
Proxy را باز کنید و لینک‌های اشتراکتان را در کادر وارد کردن بچسبانید — هر خط یکی، یا یک ساب‌اسکریپشن کامل. بعد یکی را از فهرست انتخاب کنید تا فعال شود و کلید Route traffic through the tunnel را روشن کنید.
الان پشتیبانی می‌شود: VLESS و Trojan، روی TLS یا WebSocket.
پارس می‌شود ولی هنوز وصل نمی‌شود: لینک‌های Shadowsocks و VMess. وارد می‌شوند و در فهرست با برچسب «هنوز پشتیبانی نمی‌شود» می‌آیند، و تلاش برای استفاده از آن‌ها با خطای تمیز شکست می‌خورد به‌جای اینکه بی‌صدا ترافیک شما را رمزنشده بفرستد. این رد کردن عمدی است: بازگشت بی‌صدا دقیقاً همان ترافیکی را نشت می‌دهد که خواسته بودید از تونل برود.
پشتیبانی نمی‌شود: REALITY و XTLS.
وقتی تونل روشن شد، هر دستگاهی که سیاستش «پروکسی» است از آن عبور می‌کند — بدون نصب چیزی روی آن دستگاه. تلویزیون را «مستقیم» و لپ‌تاپ را «پروکسی» بگذارید و هر کدام رفتار خودش را دارد، هم‌زمان، روی همان هات‌اسپات.
پیش‌فرض روشن است و بهتر است روشن بماند. اگر تونل بیفتد، ترافیک متوقف می‌شود به‌جای اینکه بی‌صدا مستقیم برود. قطعی‌ای که می‌بینید بهتر از نشتی‌ای است که نمی‌بینید.
| صفحه | چه چیزی آنجاست |
|---|---|
| Dashboard | وضعیت زنده، دستگاه‌های متصل، مجموع ترافیک |
| Users | حساب‌ها، محدودیت حجم، انقضا، مسیر هر دستگاه |
| Wi-Fi | شبکه‌ای که پخش می‌شود، و هات‌اسپات خودتان |
| Proxy | کلید تونل، سرورها، وارد کردن لینک |
| System | حافظه و مدت روشن بودن، رمز مدیریت، کارت SD، ری‌استارت، ریست کارخانه، درباره |
توضیح تک‌تک تنظیمات در راهنمای پنل.